Soms heb je het gevoel dat je totaal niet in de wedstrijd zit en op het einde op miraculeuze wijze hebt gewonnen.
Vandaag was het er zo eentje.
De eerste set liep de side-out nog goed, maar een punt van de Noren pakken, ho maar.
Daardoor hadden we het idee dat we kansloos verloren.
Ook de tweede set, was precies hetzelfde verhaal. Totaal geen punt maken, maar op 17-17 leek alles te veranderen.
Vanaf dat moment begonnen de Noren fouten te maken, maar bovenal wij ook punten te pakken.
Blokkering, verdediging, alles.
En zo win je opeens een wedstrijd.
Het mooiste is nog dat je nu al negende van Europa bent en heerlijk rondkijkt welke goede teams al onder je zijn geëindigd!
Fantastisch gevoel!
Morgen speel ik tegen Erdmann en Matysik, een bekend koppel voor mij, want dit is het team waartegen ik speelde toen ik met Richard Schuil mijn eerste internationale overwinning haalde.
Ik zeg, dat moet ik met Chris ook kunnen.
Duimen morgen.