Daan en ik hadden het getroffen. We mochten in de cabrio van de moeder van Daan naar Lausanne vertrekken. Lekker een keer met het autootje naar een beachlocatie om daar een balletje hoog te houden.
De reis begon helaas vrij stroef, want de TomTom had zijn huiswerk helaas niet gedaan en wist niet precies meer hoe je nog maar moest rijden in de buurt van Eindhoven. We hebben hem hierop gewezen en google-maps even zijn gang laten gaan op de Iphone van Daan. Die bleek een stuk beter voorbereid en leidde ons zo 'hup' Duitsland in.
We kregen het steeds warmer en warmer in de auto en we stonden op het punt een kleine striptease te doen op de plaatselijke parkeerplaats. Maar helaas werd ons dat ontnomen. Wij als keurige Nederlandse jongetjes werden natuurlijk aangehouden. Na kort beraad tussen ons tweeën kwamen we tot de conclusie dat we niets fout hadden gedaan, maar echt fijn is het niet.
De politie: "Sprechen Sie Deutsch". Daan: "Sicher". 1-0 voor Daan. Of we vervolgens even de papieren en ons paspoort konden laten zien. Daan deed dit keurig, en zei. "Mutti" terwijl hij de autopapieren overhandigde. De undercover politie snapte dit en of ik ook even mijn papieren wilde laten zien. Heel nonchalant zei ik "YES" in mijn beste Duits en graaide de achterbak in. Daan merkte op dat de politie-agent al gauw even een hand op zijn pistool legde, want Jon Stiekema zou zomaar even een shotgun uit de kofferbak halen. Dit bleek natuurlijk niet het geval en ook mijn paspoort werd geaccepteerd. Met het schaamrood op de kaken vroeg de politie of we misschien nog wat drugs bij ons hadden waar hij het antwoord al op wist, nadat hij de mikasa ballen al achterin had zien liggen. Wij antwoorden rustig met nee. En de undercover blauwe mannen, lieten ons gaan.
Na kort beraad snapten we de oponthouding wel, want twee van die gelikte jonge knapen die de grens over rijden in een Nederlandse cabrio staat natuurlijk voor drugs smokkel. Helaas voor de politie dit keer geen prijs.
Met hartkloppingen en al besloten we maar even een kopje koffie te drinken. Maar de eerste vertraging was een feit.
De verdere reis verliep voorspoedig. Het werd steeds heter, maar we waren te laf in een auto die niet van ons was even het dak open te gooien. De airco werkte ook niet mee, dus al gauw baden we in het zweet. Daan had op een gegeven moment zoveel zweet verloren dat hij niet meer zweette, volgens zichzelf. Elk moment dat er door de vele werkzaamheden aan de weg even onder de 100 kilometer per uur voortgekacheld werd, werd synchroon het raam open gedaan. Welkome frisse lucht.
Ook zorgden deze momenten voor side-seeing en wat culturele en natuurlijke bijzonderheden, zoals je op de foto's wel kunt zien. Een prachtige stuwdam en andere prachtuitzichten, die ondanks zijn schoonheid, mij alweer ontschoten zijn.
Tien uur later, tien liter zweet later, tien redbulls later en twee tankstops later, kwamen we aan in een keurig leuk hotel. Een goede prestatie hadden we weer afgeleverd, want we hadden wel wat oponthoud en file. Dat is overigens te danken aan de rest van de Duitse snelwegen waar je met een baksteen op het gaspedaal mag rijden.
Groet Jon
